Για την απεργία των καθηγητών

Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει μάρτυρες του πιο πρόσφατου έργου της κυβέρνησης της εξαθλίωσης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ, μόνο που αυτή τη φορά η επίθεση έχει στόχο τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και συγκεκριμένα τους καθηγητές που “τόλμησαν” να σκεφτούν την απεργία ως μέσο διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους. Η επίθεση αυτή κορυφώθηκε, φυσικά, με την πολιτική επιστράτευση τους, μια μέθοδο που η κυβέρνηση έχει δείξει να προτιμάει τον τελευταίο καιρό (βλ. Απεργοί ΜΕΤΡΟ).

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’την αρχή. Πριν απο λίγες μέρες και διόλου τυχαία λίγο πρίν τις Πανελλήνιες εξετάσεις, η κυβέρνηση αποφάσισε να ανακοινώσει τις νέες εκτρωματικές μεταρρυθμίσεις για τους εκπαιδευτικούς οι οποίες επί της ουσίας μεταφράζονται σε χιλιάδες απολύσεις (όπως επιτάσσουν άλλωστε τα μνημόνια), περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς τους, δυνατότητα μετάθεσής τους ανά πάσα ώρα και προς όποιο μέρος θέλει το υπουργείο, συγχωνεύσεις τμημάτων, τάξεων, ακόμη και σχολικών μονάδων κ.α. Κι όλα αυτά σε ένα σκηνικό όπου πάνω απο 1000 σχολεία έχουν κλείσει στη διάρκεια των 3 χρόνων μνημονίων, όπου η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης συρρικνώνεται ραγδαία χρόνο με το χρόνο, οι μισθοί στην εκπαίδευση έχουν περικοπεί μέχρι και 48% και η ανεργία στους νέους πλέον ξεπερνάει το 60%.

Σε όλο αυτό , το διοικητικό συμβούλιο της ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) απάντησε με εισήγηση απεργίας διαρκείας μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις. Ωστόσο , μέσα σε ένα διάχυτο κλίμα λασπολογίας απο τα ΜΜΕ που έσπευσαν να παρουσιάσουν τους καθηγητές ως τους “τεμπέληδες που δεν θέλουν να δουλέψουν δύο ώρες παραπάνω”, τις διεκδικήσεις τους ως συντεχνιακές, τον αγώνα τους ως απειλή της “κοινωνικής συνοχής” και του “εθνικού συμφέροντος”, η κυβέρνηση φοβούμενη μια κοινωνική αναταραχή και ένα κλίμα αμφισβήτησης εναντίον της προχώρησε στην πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει πως τους απαγόρευσε να απεργήσουν με την απειλή της απόλυσης και ποινικών κυρώσεων που μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και την φυλάκιση ! Η τακτική είναι γνωστή. Πάντα στοχοποιείται ένα κομμάτι της κοινωνίας ως ο εσωτερικός εχθρός που ευθύνεται για όλα τα δεινά, ρόλος που κατά καιρούς έχει δοθεί στους μετανάστες, στους δημόσιους υπαλλήλους, στους συνταξιούχους, στους φοιτητές. Προσπαθούν να μας πείσουν πως κάθε αγωνιζόμενος που διεκδικεί τα δικαιώματα του είναι απειλητικός για το κοινωνικό σύνολο, την ώρα που κυβέρνηση και ΔΝΤ εξαθλιώνουν την κοινωνία μέρα με τη μέρα, την ώρα που συνθλίβουν την εκπαίδευση σε όλες της τις βαθμίδες.

Παρά την απόρριψη της απεργίας απο τις δυνάμεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς, η αγωνιστική απόφαση των καθηγητών για απεργία που καταγράφηκε σε δεκάδες γενικές συνελεύσεις ΕΛΜΕ, έδειξε πως οι εργαζόμενοι μπορούν να οργανωθούν με στόχο τη νίκη, μπορούν να σπάσουν την προπαγάνδα εναντίον τους, μπορούν να ισοπεδώσουν τον κυβερνητικό ολοκληρωτισμό και να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν. Ο αγώνας των καθηγητών είναι αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για το δικαίωμα όλων στην μόρφωση, για αξιοπρέπεια και η θέση και οι ανάγκες μας βρίσκονται μαζί τους.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Advertisements